“İnna lillahi ve inna ileyhi râciûn.”

Zaten yüksek tansiyon rahatsız ediyordu. Beyin damarlarında da anevrizma denen “baloncuk” oluşumu vardı. Çocukları, “Bu kadar sıcak bir mevsimde ‘memlekete’ gitmeyin” demişlerdi. Hiç gidilmeden olabilir miydi? Hoş, asıl “memleket”imiz de neresiydi ki? Oradan “çağrı” geldiğinde kim durabilirdi ki? Hele yetim garip büyümüş bir insan ötelerden el sallayan annesini-babasını nasıl geride bırakabilirdi?

Mübarek zaman dilimleri (Ramazan, üç aylar, kandiller), bize asıl “memleketimizi”, aslen “nereli” olduğumuzu hatırlatan, düşündüren sıradışı bir zaman dilimi. Şöyle bir diyaloğa ne dersiniz?

- Nerelisiniz?”

- Cennetliyiz.

- Hani Şu Küçükçekmece tarafındaki mi?

- Yok yok, gerçek Cennet!

- ???

- Büyüklerimiz oradan gelmiş. Zannedersem Adn Cenneti olsa gerek. İnşallah, biz de bu dünyadaki imtihanımızı en az fireyle atlatıp, yine sağ salim oraya dönmeyi planlıyoruz. Siz Cennet’in neresindendiniz?

- ???

Cennetimizi, oradaki konumumuzu, sunulacak her türlü nimeti aslında biz kendi ellerimizle buradan tedarik ediyoruz. Cehennemin odunlarını da sırtımızda günahlarımızla kendimiz götürüyoruz. Yaptığımız işlerdeki niyetimiz, dünyaya hangi “pencereden” ve kimin hesabına baktığımız “öte” dünya deyip ötelediğimiz “asıl” yurdumuzdaki konumumuzu belirliyor. Seçtiğimiz “arkadaş grubu” asıl dünyamızdaki arkadaş grubumuzu oluşturacak. Peki onlar Cennet’e layık, Cennet’e âşık insanlar mı? Biz düştüğümüzde elimizden kaldırıp tutuyorlar mı, yoksa düşmemiz için yardım mı ediyorlar? Ramazan bizim için kaçırılmaz bir fırsat, hem de çok büyük... Bu mübarek zaman dilimleri bizi yeni vahâlara ulaştırabilir. Hayat iksirleriyle buluşturabilir. Gönül iklimimize yeni ve güzel dostlar girebilir. Kapınızı ne olur içten kilitlemeyin. Kısacık bir mesafeye giderken bile hazırlık yapıyoruz, peki asıl memleketimize dönüş için yeterince hazırlıklı mıyız?

Erenler kardaşımız, Hızır (as) yoldaşımız olsun.

Sayı:	200
Bölüm:	Hayatın İçinden