Azize - Almanya
Kalpten kalbe sevgi ve dua yağmurları gönderen Can kuşum Can babam. Bugün beni aradın ya hani!.. Bir kuş can verirken yaşama gözlerini kapatırken görmüştüm. Nasıl da çırpınıyordu. Onun acılarına dokunabilseydim. Bütün acıları benim küçük dünyamı doldursaydı üzülmezdim.
Gözlerimi kapayınca ilk aklıma gelen beyaz güvercinler olur. Küçük yaşlarda güvercinlerle yaşadım. Her evin çatısına çıktığımda onlarla huzur buldum. Omuzlarıma konan güzel bir yaşamın renklerini verdiler bana... Ve zamanla kayboldular gurbete geleli.
O kuşu BEN VURMUŞTUM arabayla…
Öyle, kanatlarını bir açışı vardı ki gelirken.
Rüzgârı okşarcasına ve kalbine nakış nakış dokuyarak.
Ben “Ne olur gelme” desem de.
Ne kadar yalvarsam da geldi ve arabamın altına girdi.
Bir insan öldürmüş gibi ağladım.
Belki o kuşun yavrusu ya da annesi adaleti temin adına bindiğim uçağın motoruna girecek ve beni “kanatlandıracak”. Neyse ki yanlışlarla dolu hayatımda hiç olmazsa o masum kuşun hesabını vermeyeceğim böylece. Bunu da senden öğrendim Cankuş babam… Eğer bu hissim doğru çıkarsa üzülmeyeceğim, değil mi ki Can güvercinim beni kızı olarak dua listesine aldı. Hoşça kal babacığım…
Dr. Can
Bu mektup bir son mektuptur. Azize kızım hava limanında laptopuna yazmış. Bir kuşun kanatlarında göklere uçacağını düşünerek daha sonra bilgisayarından bulunup bana ulaştırılsın diye yazmış. Şükür ki, salimen ulaşmış ve bana göndermiş. Bu mektup beni yıllar öncesine götürdü. Şehirlerarası yolculuk yaparken arabanın camına yapışan sinek, böcek ve kelebekler için gözyaşı döken İNSANLIK ABİDESİ ve ŞEFKAT MELEĞİ’Nİ hatırlattı. Bu mektup 80’li yıllarda Akhisar-Manisa karayolunda İzmir’e giderken arabamla çarptığım beyaz köpeğin gözlerini gözlerimin önüne getirdi ve o zavallı hayvancığın tükenişi ile bir kez daha onun yerine ben ezildim. Çok sevdiğim yeğenim (askeri pilot) Çiğli’de düşmüş şehit olmuştu. Beyaz önlüğümü çıkartmadan muayenehanemden (Laleli) İzmir’e koşmuştum. Vakit girmişti. Akhisar’da sabahı kılmalıydım. Manisa’ya hatta Çiğli’ye yetişirim diyor ve gittikçe hız yapıyordum…
Derken o talihsiz kaza… 50 metre sonra durabildim. Öyle bir bakışı vardı ki… Ne dönüp acısına son verebildim, ne de kucaklayıp en yakın kliniğe götürebildim. Belki yıllarca rüyama girdi. Her defasında onu kucaklıyor koşarak kliniğe gidiyordum. Fakat nafile bir türlü kapıdan içeri giremiyordum. Yıllar sonra bahçemize bekçilik için aldığımız beyaz köpekten her gün defalarca özür dilemem ve onun sağlığı ile aşılarına büyük ihtimam göstermem belki de kendimi affettirmek ve kâbuslarımı bitirmek içindir. Ancak, bu mektup kâbuslarımı yine hortlatacağa benzer. Zira ben intikamcı kuşun uçağın motoruna intihar dalışı yapabileceği ihtimalini hiç düşünememiş ve bu inceliği hissedememiştim…
Sonuçta Azize kızımın korktuğu bizde de gerçekleşirse; (!) “hayatını bir “kıtmir” gibi yaşadı ölümü de KUDURARAK oldu!” diyeceklerdir. İnsanlar neden bilmem de, ben Azize’nin “bu mektup”undan sonra bana takılan “Güvercin” isminden sonra, hayatı mektuplarla geçen bir “posta güvercini” gibi iş bu mektubu yanıma alarak “Allah’ım gördüğün gibi bir Can yerine arkada binlerce Can var, hem de AZİZ ve AZİZE kulların hepsi” diyeceğim… Evet, BU MEKTUP Dr. Can’ı aşar. Fark ettiyseniz mektuba cevap değil yazdıklarım. Azize kızım (hanımefendi) Dr. Can’ın cevap kapsamı alanını çoktan geçmiş. Allah’ım bir kalp bu kadar mı ince olur, bu kadar mı sevgi, inanç ve şefkat dolu olur… Camdaki kelebeklere ağlayan adam boşuna “ALTIN NESİL” deyip durmamış… Yanarken dahi gönlü gülistan olan adam boşuna “Avrupa bir İslam’a hamiledir ve hamlini vazedecektir. Bize oradan çok güzellikler gelecektir.” dememiş.
Evet, BU MEKTUP SON MEKTUPTUR… Ondan aldığım son mektup bu. Henüz bundan sonra mektup almadım. Ne beis, ne keder… Bu mektup SON mektup olsa da ON mektuba, ON BİN mektuba bedeldi…
Değerli kızım Azize… Sen Hz. Meryem ve Hz. Asiyye gibi Azize’lerin bu asırdaki temsilcilerinden birisin. İyi ki sana “güzel kızım” demişim. Kim senin gibi bir kızın manevi babası olmak istemez. Ölürken maalesef gözlerime bakamayacaksın. Zira duam ve ümidim odur ki, hiçbir okurum benden önce gitmesin, gitmeyecek. Yaralı kalbimin “PES” dediği birkaç kez eşime, masadaki mektupları göstererek “Bunları Azize’ye (asistanım) ulaştırırsın.” dediğimi hatırlıyorum. Yani veda zamanı gözlerim mektubunda ve tüm mektuplarda olacak. Orada birbirimizi (senin tabirinle) kalbimizdeki mürekkeple yazdığımız mektuplardan tanıyacağız birbirimizi… Allah’a emanetsin kızım…
DR. CAN’IMIZIN VEFATINDAN
ÖNCE KALEME ALDIĞI YAZILARDAN...
|
